تازه شده بوديم براي همديگه دو تا دوست تو اين شهر غربت ديگه احساس تنهايي نميكردام

اين به خاطر شكست روحي بود كه چند وقت پيش از يه دختربه نام ندا خورده بودم منو چه به عشق وعاشقي

منم سرم توكار خودم بود به كسي كاري نداشتم اينكار فقط آمده بود دل منو بسوزونه وبره

احسان خيلي بهم دلداري ميداد تو خوابگاه صداش ميكردام داداش مثل كوه پشت هم بوديم

كسي جرات حرف زدن به ما را نداشت تو زندگي احسان كسي را نداشت پدرو مادرش تو تصادف مرده بودن

يه خوشحالي هم ته دلم بود كه احسان به عشقش مهسا رسيده بود من به مهسا ميگفتم زن داداش

دختر خوبي بود خيلي يه فرشته حالا شده بوديم سه نفر كه بدجور هوا همو داشتيم واسه همديگه ميمرديم

بغض عجيبي تو گلوم بود اما خم به ابرو نه دلم ميخواست گريه ميكردام اما غرورم اجازه نميداد

تازگيها احسان يه ماشين صفر كيلومتر خريده بود باهم از اين شهر به اون شهر ميرفتيم

بيخيال درس ودانشگاه هم شده بوديم خيلي خوش بوديم اما اين خوشي زياد طول نكشيد

يه روز بود از اون روزاي نفرين شده كه من هر تقويمي دستم مياد اون روز نفرين شده را از تقويم

پاره ميكنم  سوار ماشين سه تايي بوديم تو حال خودمون نبوديم هوا هم تاريك شده بود انگار هم چيز دست به دست هم داده بود كه ما ........مثل يه چشم بهم زدن هم نشد كه با يه كاميون تصادف كرديم

بيهوش شدام تا چشم باز كردام ديدم بيمارستانم يه نگاهي به خودم انداختم فقط چند تا زخم رو صورتم افتاده بود

نگاه به اتاق روبه رو انداختم تو تخت احسان بود اينو از لباسا خونيش فهميدم رفتم جلو تخت تا نگام به نگاش افتادزدم زير گريه اون صورت قشنگش پر از خون شده بود من غرورم را شكستم زار زار داشتم گريه ميكردام با اشكاي من پرستار هم زد زير گريه احسان انگار ميخواست چيزي بگه گوشم را بردم به طرف دهنش گفت مواظب زنم باش تا اينو گفت چشاش سياهي رفت من بغلش كردام براي چند لحظه كوتاه خاطرات با هم بودن جلو چشمم آمد ياداون روز افتادم كه قطار به خاطر كميود جا تا صبح تو بغلش بودم

 اين اشكاي من تمومي نداشت مثل ابر بهار داشت ميريخت اما فايدي نداشت اين اشكاي من احسان از اين دنيا رفته بود از رو تخت بلند شدام مهسا تواتاق عمل بود پشت دراتاق نشسته ام بعد از چند ساعت ميان آن همه سكوت كه فقط تنها صدا گريه و زاري من مي آمد صدا بچه اي از اتاقي كه مهسا داخل اتاق بود به گوشم رسيد

در اتاق باز شد پرستاربا بچه اي كه در آغوش داشت آمد طرفم گفت ببخشيد كاري نتونستيم براي مادرش بكنيم

مهسا هم از اين دنيا رفته بود به بچه نگاهي انداختم چهره لبخندي به صورتم آمد اما بچه داشت گريه ميكرد

بچه را گرفتم تو بغلم گريه هاش بيشتر شد ظاهرا ميدونست كه من پدرش نيستم نميدونستم چيكار كنم كه گريه اش قطع بشه نا خدا گاه دستم رفت به طرف تلفن تا اسم احسان به چشمم خورد بازم زدام زير گريه با گريه من

گريه بچه هم بيشتر شده بود من نميدونستم به كي زنگ بزنم چشمم به شماره ندا افتاد نميخواستم بهش زنگ بزنم بدجور دلمو سوزونده بود ازش متنفر بودام اما بچه ي كه تو بغلم بود داشت خوابم مي آمد بازم غرورم را

شكستم بهش زنگ زدام آدرس بيمارستان رابهش دادم بدون هيچ عذر وبهانه اي قبول كرد انگشته كوچيكم را به طف دهن بچه بردام انگشت من را داشت ميمكيد خوابم برد بچه ام تو بغلم بود نميدونم چند ساعت خوابم برد

با صدا ندا از خواب بلند شدام بچه را دادم كه ندا بگيره تو بغلش اما بچه .........

اونم خيلي پاك ومعصوم از اين دنيا رفته بود ندا هم زد زير گريه انگار اونم منتظر يه بهونه بود كه بزنه زير گريه